تو نمی دانی خدا كجا نشسته!

بنابراین نمی توانی مستقیما‏ به سوی او گام برداری.

اما اگر بیدار، هوشیار و صادق شوی،‌ اگر لحظه به لحظه زندگی در تو بجوشد،

اگر چشم ها را بشویی و جور دیگر ببینی،

آن گاه لحظه به لحظه و گام به گام، خود را به او نزدیك تر احساس می كنی.

زمانی خواهد رسید كه دیگر با پای خویش نمی روی،

تو را بر بال فرشتگان می برند،

تو دیگر سالك مجذوب نیستی، بلكه مجذوب سالكی.

زمانی كه دیگر تو را مدام می خوانند و همواره می خواهند.

ناگهان همه درها را به رویت می گشایند

و تو به دیدار آن سیمرغ قلة‌ قاف می رسی و در می یابی كه تاكنون،

بی آن كه بدانی، این سی مرغ وجود تو بود كه در آیینه به خویش می نگریست!

هرگاه دمای هوشیاریت به صد درجه برسد، جوشش دگرگونی خود به خود آغاز می شود

...

...